به گزارش "ورزش سه"، در سالن اوکازاکی، جایی که ژاپنی‌ها برای پایان دادن به انتظار ۱۶ ساله‌شان آمده بودند، یک چهره بیشتر از بقیه نگاه‌ها را به خودش جلب کرد؛ کیهان تاکاهاشی، ستاره ۲۲ ساله ژاپن. بازیکنی که بخشی از محبوبیتش در کشور میزبان به چهره متفاوت و جذابش برمی‌گردد، اما پشت این چهره داستانی دارد که فینال مقابل ایران را برای او جذاب‌تر و البته متفاوت‌تر می‌کند.

پدر کیهان ایرانی است و مادرش ژاپنی. حتی نامش هم کاملاً ایرانی است؛ کیهان در زبان فارسی به معنای جهان است. خودش سال‌ها قبل گفته بود که در کودکی از متفاوت بودن نامش و نگاه دیگران به دورگه بودنش احساس خوبی نداشته، اما بعدها همین تفاوت را به بخشی از هویت و نیروی خودش تبدیل کرده است.

ژاپنی‌ها حالا او را با همین نام می‌شناسند. رسانه‌های این کشور پیش از بازی‌های ناگویا از چهره او، قد ۱۹۴ سانتی‌متری و محبوبیتش در شبکه‌های اجتماعی نوشته بودند. نیکان‌اسپورت حتی در معرفی او از عنوان اسپایکر خوش‌چهره استفاده کرده است.

اما فینال برای کیهان بیشتر از یک قاب جذاب بود. او در ست اول وارد زمین شد و در لحظاتی که ایران فاصله ایجاد کرده بود، ژاپن با استفاده از او تلاش کرد جریان مسابقه را برگرداند. ژاپن از ۱۹-۲۱ به ۲۱-۲۱ رسید و کیهان هم در این برگشت حضور داشت. ست اول اما در نهایت با نتیجه ۲۸-۲۶ به سود ایران تمام شد.

در ست سوم، نقش او جدی‌تر شد. ژاپن ۵-۹ عقب بود که کیهان وارد زمین شد و خیلی زود اولین اثرش را گذاشت؛ بلاک روی حمله ایران. فدراسیون والیبال ژاپن هم در گزارش رسمی خود نوشته که او با استفاده از ارتفاعش تلاش کرد جریان مسابقه را تغییر دهد. کمی بعد، یک امتیاز دیگر هم با حمله گرفت، اما ایران اجازه نداد این موج به یک بازگشت کامل تبدیل شود.

در این میان، سرویس هم یکی از سلاح‌هایی است که کیهان به واسطه قدرت بدنی و ارتفاعش می‌تواند برای ژاپن مهم باشد، اما روایت فینال بیش از آنکه به یک امتیاز مستقیم از سرویس او وابسته باشد، روی حضورش در گردش‌های حساس و فشاری که روی تور ایجاد کرد، می‌چرخد.

کیهان در نهایت نتوانست مقابل کشوری که نیمی از ریشه خانوادگی‌اش از آن می‌آید، طلای ژاپن را بسازد. ایران ۳ بر یک پیروز شد و چهارمین قهرمانی متوالی خود را جشن گرفت. کیهان اما از همان نیمکت وارد فینال شد، مقابل ایران ایستاد، دفاع کرد و در یکی از مهم‌ترین شب‌های والیبال ژاپن، بخشی از داستان مسابقه شد.

پس از سال‌ها، آن اسم فارسی روی پیراهن ژاپن دیگر برای خودش عجیب نیست. این بار کیهان وسط فینال ایران و ژاپن بود؛ نه روی سکو و نه در جایگاه تماشاگران، بلکه درست روبه‌روی تیمی که بخشی از ریشه خانوادگی‌اش به آن برمی‌گردد.